Vanavond heb ik de boel gelaten voor wat het is en neem ik de tijd voor mezelf. Ik heb pas de training "Denk wat je wilt" afgesloten. De training heeft heel wat teweeg gebracht bij mij en vanavond heb ik tijd nodig om na te denken over wat ik allemaal ontdekt heb en wat ik daar nu mee aan het doen ben.

10 jaar ben ik bezig geweest met dat ene doel. Hard gewerkt, alles opzij gezet om dat doel te halen. Soms was het best zwaar, maar als ik het doel gehaald zou hebben, zou alles anders worden..
Na het bereiken van dat ene doel bleef alles zoals het was en ik, ik raakte de weg kwijt. Ja, het doel was gehaald en nu? Wat wil ik nu bereiken, wat ga ik doen met mijn leven? Wie ben ik eigenlijk en doe ik wel wat ik wil?

In de training heb ik mij volledig overgegeven aan de oefeningen en inzichten van Gijs en Monique. En ACT werkt! Ik begrijp nu wat mijn verstand doet met mij, wat andermans verstand doet met de ander. Ik heb geleerd hoe je met negatieve gedachten en angsten kunt omgaan en dat niet iedere dag een topdag hoeft te zijn.
Wat voor mij een belangrijke ontdekking is geweest, is dat geven en nemen elkaar nodig hebben. Dat het belangrijk is om dicht bij jezelf te blijven.

Tijdens de training kwam ik erachter dat mijn behaalde doel toch belangrijk is voor mij en dat ik mijn behaalde doel ook op een andere manier kan en wil inkleuren. Met kleuren die bij mij passen, kleuren die ik kies terwijl ik onderweg ben.

‘Ik voel me gevangen als een vogel in een kooi.’ dat waren mijn woorden tijdens de eerste bijeenkomst. Al jaren was ik continu bezig met piekeren. Mijn leven speelde zich vooral in mijn hoofd af. En ondertussen gebeurde er niets. Ik vermeed alle mogelijke ‘gevaren’ en mijn leven stond stil. Daar werd ik knap onrustig van. En dat wilde ik anders.

Toch zag ik het niet zitten om me te melden in de reguliere psychologische hulpverlening. Ik geloof zelf namelijk bijvoorbeeld niet in het ombuigen van negatieve gedachten. Toch is dat vaak de aanpak van piekergedrag en sociale angsten. Het boekje van Gijs ‘Denk wat je wilt, doe wat je droomt’ was voor mij een eyeopener. Het kon ook anders. Werken aan acceptatie, het omarmen van negatieve gedachten. Je mag bang zijn EN toch iets doen. En voor mij werkte het. Het bracht me dichter bij mezelf. Dichter bij mijn eigen waarden. Zo besloot ik zelf een andere weg in te slaan op werkgebied. Hartstikke eng, maar het mag. En ik DOE het.

Wat was het een verademing om dit proces te doorlopen met anderen en met Gijs en Monique als begeleiders. Humor, bijzondere opdrachten en tranen wisselden elkaar af. Was het zweverig? Geen moment. Gijs en Monique staan zo nuchter in het leven, dat zweven geen optie was! Praktische voorbeelden, onvergetelijke anekdotes en ruimte voor ieders verhaal. Het leven ziet er wat mij betreft nooit meer hetzelfde uit!

Na deze training heb ik zelf ervaren dat de vogelkooi gewoon openstaat. En ik naar buiten kan vliegen om te doen wat ik wil doen. Het hoeft niet perfect te gaan en ik mag bang zijn. Maar ik leef!

Ik heb zoveel gehad aan jullie training en de manier waarop jullie het hebben overgebracht, dit is mij absoluut een 10 waard.

Als persoon zijn jullie ook open geweest en hebben me zoveel inzichten en handvatten gegeven. Mijn kladblok staat er vol mee en dat is iets waar ik naar zal blijven kijken en toepassen. Ik zou niet weten wat er beter of anders had gekund. Ik voel me een ander mens na de training. Ik durf het leven nu veel meer op me af te laten komen zonder dat ik controle probeer uit te oefenen.

Het inzicht dat ik geen controle heb is aan de ene kant erg zuur maar aan de andere kant zo'n opluchting! Het heeft ervoor gezorgd dat ik niet meer tegen mezelf hoef te strijden. De angst mag er nu zijn van mezelf. Ik weet dat ik gevoelens van angst op momenten zal blijven ervaren en in plaats van de vluchtreactie laat ik de alarmbellen nu gewoon rinkelen zonder dat 'Cruella' daar los op kan gaan en me meesleept in negatviteit en schaamte.

Ik weet dat blozen op zich geen radicale gevolgen heeft; ik zak niet door de grond, ik verlies mijn tong niet, mensen zijn helemaal niet met mij bezig zijn of daar aanstoot aan nemen. Ik kan gewoon verder gaan met waar ik mee bezig was. Zolang ik dat tegen mezelf zeg en ik focus me op dat wat ik wil doen, of waar ik mee bezig was, dan zakt het gevoel vanzelf wel weer af. Deze nieuwe levenswijze zorgt voor meer positieve ervaringen. Het conditioneringsproces is nog volop in gang.

Door aangepast gedrag kan ik ervoor zorgen dat de dingen in de loop van de tijd wat meer 'vanzelf' gaan. Vooral de defusie oefeningen helpen me erg goed.

Wat een inzichten allemaal en zo makkelijk toepasbaar.. met zulke gevolgen. Vind het echt geweldig. Gijs, Monique, jullie hebben ervoor gezorgd dat ik ruimte kan ervaren en een prettiger leven kan leiden. Ik vond jullie begeleiding, openheid en humor erg prettig tijdens de bijeenkomsten. ACT is gewoon een verrijking van het leven. DANK JULLIE WEL!!

Ik las de website van denkwatjewilt.nl en dacht: "Dit is het".

Ik was zo enorm moe, om niet meer mezelf te zijn, op mijn tenen te lopen, met pijn en moeite op zoek naar mezelf. Het besef dat het echt anders moest kwam na een een reis van 3 maanden welke ik in mijn eentje had gemaakt. Ik was mijn echte 'ik' daar weer tegen gekomen en ik wist dat ik dat gevoel voor altijd vast wilde houden.

Maar in Nederland aangekomen verviel ik heel snel in mijn oude patroon. Het leek weer alsof ik langzaam door mijn eigen vingers aan het glippen was. Een voor een kwamen de onzekerheid, de paniek, het-nooit-goed-genoeg-doen, de enorme onrust en het gebrek aan energie weer terug.

Ik was toen zo enorm teleurgesteld in mezelf, waardoor ik niet meer kon ontkennen dat het zo niet meer ging. Dat is uiteindelijk mijn winst geweest. Dat het niet zo ging zoals ik van tevoren had gedacht.

Er moest wat veranderen. Dat on-top-of-the-world gevoel wat ik op reis had, wilde ik terug. Ergens in mij wist ik dat ik ook hier zo kon zijn, maar nu nog toe leren passen in mijn dagelijkse leven leek onmogelijk.

Ik vond het doodeng om aan deze training te beginnen, je gooit alle oude vertrouwde gewoontes weg. Dat voelt in het begin heel erg tegennatuurlijk, maar je krijgt er hele mooie nieuwe trucjes voor in de plaats.

Ik raak nu niet meer in paniek, ik kan eindelijk relativeren, ondanks het feit dat ik zo'n gevoelsmens ben en zo vaak alles doorleef. Het is niet zo dat ik mezelf nooit meer paniekerig voel, maar ik laat het mijn leven niet meer beheersen. Ik kan mijn gedachtes en gevoel van elkaar loskoppelen en er van een afstand naar kijken, het af en toe serieus nemen en het op andere moment toe- of uitlachen. Echter het allerbelangrijkste wat ik heb geleerd is 'loslaten'. Het besef en het doorvoelen dat je over veel dingen, mezelf en anderen geen controle heb.

Daardoor is er zo veel meer rust gekomen in mijn leven. Eiindelijk vertrouw ik mezelf weer.

Ik dacht dat alleen op reis gaan het grootste cadeau was wat ik mezelf kon geven,uiteindelijk besef ik dat deze training pas het inpakpapier en de strik was.

Ik was het beu. Dat was eigenlijk mijn hoofdmoot, mijn intrinsieke motivatie om te starten aan deze cursus. Moe van het nadenken, moe van het piekeren, moe van het me altijd schuldig voelen, moe van het feit dat ik zaken moeilijk kon accepteren, moe van mijn perfectionisme en moe van 'het niet voor mezelf opkomen'. Het was duidelijk tijd voor verandering.

Ik liep in een boekhandel en bladerde door wat boeken in de categorie psychologie tot de kaft van het boek 'Leef' en de achterflap mijn aandacht trokken. Die mocht op mijn kerstlijstje. Onder de kerstboom lag een paar weken later het bewuste boek. Door de persoonlijke stijl van schrijven en de - o zo - herkenbare voorbeelden heb ik de hele kerstvakantie besteed aan het bestuderen ervan. Ik zat net op dat moment in een behoorlijke dip en was helemaal in mezelf gekeerd. Toch kon het boek me af en toe een glimlach bezorgen. Ik had niet zo lang daarvoor een vervelende operatie - met lang ziekbed - achter de rug, was niet meer zo happy op mijn werk en - vooral ook - niet met mezelf. Tijd voor verandering maar hoe moest ik deze inzetten? Via het boek kwam ik uit op de site en zag dat er trainingen gegeven werden. Ik heb me meteen ingeschreven.

In de cursus heb ik geleerd dat wat ik denk en dat wat ik voel niet altijd in overeenstemming hoeft te zijn met wat er werkelijk gebeurd. Het loskoppelen van verstand en datgene wat er feitelijk gebeurd, is wel een behoorlijke eye-opener geweest. Want mijn verstand kon en kan er wat van! Daarnaast heb ik geleerd dat 'taal' een behoorlijke lading kan hebben maar dat dit ook ingegeven is door je verstand. Ook heb ik meegekregen dat angst niet altijd persé een slechte raadgever hoeft te zijn. Angst betekent vaak dat je het anders wil, dat je toe bent aan een nieuwe ervaring. Het vermijden van nieuwe uitdagingen komt nu minder vaak voor. Ik probeer te denken aan het doel op langere termijn en ga meer uitdagingen aan. Dan maar een keer 'op mijn bek gaan' maar wel een nieuwe ervaring erbij.

De cursus was niet altijd even makkelijk, soms zelfs best confronterend. Beide trainers laten je de realiteit zien en laten zien dat het leven ook soms lijden kan zijn. Dat is een onvermijdelijk feit en niet leuk om te horen. Wat wel erg fijn is, is dat ze laten zien dat ze zelf ook 'mens-zijn' en ook, net als iedereen, worstelen met levensvragen. Er zijn maar weinig psychologen in psychologenland die dit ook laten zien.

Laat ik voorop stellen dat ik er nog lang niet ben maar deze cursus heeft een eerste luikje open gezet om de zaken anders te bezien. Inmiddels heb ik een nieuwe baan en ben ik langzaam stappen aan het zetten om mijn leven anders in te richten. Zaken waar ik voorheen misschien angstig voor was, pak ik nu wel aan. Ik laat me wat minder leiden door de pet die mijn verstand toevallig die dag opheeft. Ik zet mijn eigen hoofddeksel op.

Tijdens de intake had ik een goed gevoel om de training te volgen, mede omdat Gijs en Monique ook over hun ervaringen vertellen waardoor je niet het idee hebt dat ze 'tegenover' je staan. De methodiek is goed te volgen, hoewel ik nog steeds in het begin sta, is er nu wel het besef dat mijn verstand van alles roept.

Door de training in groepsverband te volgen, is het fijn te horen dat andere mensen gelijksoortige angsten hebben. Hierdoor hoor je van hen ook verhalen waar je veel herkenning in vindt, en voelt het niet alsof je er alleen mee rond loopt.

December 2007 heb ik de therapeutische cursus: "Denk wat je wilt" gevolgd.
Ik ben nog steeds heel enthousiast over de dingen die ik bij Gijs en Monique geleerd heb en ik ben nog steeds lerende.
Omdat ik last heb van depressies en het afgelopen jaar behoorlijk wat zaken had mee gemaakt op psychisch gebied was ik opzoek naar een cursus Mindfullness.Ik was me zo bewust geworden van het gepieker in mijn hoofd, ik werd gek van mezelf. Surfend op internet ontdekte ik dat Mindfullness de nieuwe aanpak is om depressies en gepieker te voorkomen. De site van Gijs en Monique zat ook tussen dat gesurf. Ik vond het heel goed klinken. Vooral het zelf doen sprak me erg aan en het idee dat ik iets concreets in mijn handen ging krijgen.
Over Mindfullness werd alleen maar gezegd dat het hielp, maar weinig hoezo, wat en waarom.
Ik heb me aangemeld bij een mindfullness-cursus, met wetenschappelijk onderzoek naar de effecten. Want mindfullness is de hit in het omgaan met depressies/angsten/pijn op het moment.
Het duurde allemaal erg lang voordat het ging beginnen. En de site van "Denk wat je wilt", zat voordurend in mijn hoofd. Na een hoop gepieker vanwege financiele aard, heb ik opeens de knoop door gehakt. Ik ga die cursus doen, want het kon op korte termijn en het klonk beter dan mindfullness.
Al dat gewacht. Ik wil nu iets doen aan mijn problemen.

Voor mij is de cursus zijn geld meer dan waard geweest.

Ik heb concreet geleerd om te gaan met mijn gedachten/gepieker/angsten. En ik heb nog meer geleerd, kijken naar je eigen waarden, trouw blijven aan je eigen waarden. Ik heb technieken bij de hand om moeilijke zaken aan te pakken. Ik heb geleerd om mijn gedachten als gedachten te zien. Ik kan er iets mee doen, en ik kan besluiten niks met mijn gedachten te doen.
Ik heb geleerd om naar mijn eigen rugzak te kijken, naar mezelf met mijn leuke en minder leuke kanten. Ik heb geleerd en geaccepteerd dat die minder leuke dingen ook van mij zijn en bij me horen. En pfffff, dat was en is nog steeds lastig. Ik wist dat ik niet perfect was. Echter er is een verschil tussen het weten en het accepteren. Nu kan ik de meeste minder leuke kanten van mezelf accepteren.
Ik heb mooie mindfullness-oefeningen gekregen. Ik heb geleerd dat het altijd leren blijft. Ook nu loop ik nog steeds tegen moeilijke dingen aan of gebeuren zaken die minder of echt niet leuk zijn. Ik heb geleerd om dat te omarmen. Dat hoort allemaal bij het leven, dat leuk en echt niet leuk maakt het leven waardevoller. Het is dus niet zo dat je na de cursus opeens geen problemen of pijn meer tegenkomt. Problemen en pijn blijven komen, echter door de technieken, defusie, omarmen, accepteren, bereidheid, kan ik er anders mee omgaan. Het gekke is dat accepteren van de pijn, pijn minder pijnlijk maakt.
Het accepteren dat ikzelf niet altijd echt leuk ben, maakt mezelf waardevoller, maakt me meer mens.
Ik heb geleerd dat "bereidheid" belangrijk is.
Ik ben bereid als mens te leven, met zijn plussen en minnen, met hobbelige wegen, met rechte lanen, met pijn, met veel gelach, met mijn plussen en minnen.
Ik leef!

Zonder pijn geen gein.